ประวัติเทศบาลตำบล สมหวัง

คำขวัญเทศบาลตำบลสมหวัง

“สมหวังเมืองน่าอยู่                             ชุมชนเข้มแข็ง                      เกษตรก้าวหน้า
  เศรษฐกิจพอเพียง                            สุขภาพอนามัยดี                   รักษ์สิ่งแวดล้อม
  ส่งเสริมการศึกษา  ศาสนา                ภูมิปัญญาท้องถิ่น                 และสืบสานวัฒนธรรม
  การบริหารจัดการที่ดี                        บริการเป็นเลิศ ”

ประวัติความเป็นมาของตำบลสมหวัง

          ตำบลสมหวัง  เดิมที่ตั้งบ้านหวังนั้น  ที่ส่วนหนึ่งเป็นที่ราบ อีกส่วนหนึ่งเป็นเนินสูง มีไม้ใหญ่ ไม่มีคนอาศัยอยู่เลย ไกลออกไปทางทิศใต้มีหมู่บ้านเล็ก ๆ เรียกว่าบ้านทรัส หรือชะรัด ทางทิศตะวันตกของภูเขาเขียวมีหมู่บ้านเล็ก ๆ อยู่กันเรียกว่าหมู่บ้านกงหรา มีคนหนีคดีฆ่าคนตายมาจากต่างจังหวัดหนีมาอาศัยอยู่ในถ้ำภูเขาลูกหนึ่งซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของภูเขาเขียว การติดต่อหาอาหารการกินก็ต้องติดต่อกับบ้านชะรัดและกงหรา เขาอยู่สบายปลอดภัยแล้ว  เห็นว่าพื้นที่ระหว่างเขาทั้ง 2 ลูก และบริเวณรอบ ๆ เหมาะแก่การสร้างบ้านมาก  จึงลงมือถางป่า โค่นไม้ ทำไร่ เขาทำได้ผลจึงไปรับครอบครัวมาอยู่ด้วยกัน ต่อมาก็ชวนพี่น้องมาทำไร่ ทำนา ทำสวน เมื่อมีลูกหลานหลายครัวเรือนเป็นหมู่บ้านเรียกชื่อว่า “บ้านหว่าง” เพราะอยู่ระหว่างเขา    นานมาภาษาเรียกชื่อบ้านก็กร่อนไปเป็น     “บ้านหวัง”   และมาเป็น “บ้านสมหวัง” ในปัจจุบัน   เพราะเมื่อ 54 ปีที่ผ่านมา ชาวบ้านหวังช่วยกันสร้างอุโบสถขึ้นที่วัดหวัง เมื่อ พ.ศ. 2502 ท่านพระครูมุติตานุรักษ์ เจ้าคณะตำบลได้ขอพระราชทานวัตถุคามสีมา อุโบสถวัดหวัง ท่านเขียนรายงานพระราชทานวิสุงคามสีมา ปี 2504  ชื่อวัดหวังเป็นวัดสมหวัง
              อีกนัยหนึ่ง เขาเล่านิทานว่า เมื่อเรือสำเภาพระยากรุงจีนแตก คนที่รอดชีวิตแยกย้ายกระจัดกระจายไปส่วนเรือแตกเป็นชิ้น ๆ ไปตกที่ต่าง ๆ  ตามสภาพของโลก เช่น กงหรา ลำสินธุ์ ผู้คนพวกนี้เดินมาทางตะวันออกตอนค่ำคืนถึงช่องเขา เวลาอรุณฤกษ์สว่าง หยุดพักเห็นว่าเหมาะเลยหยุดอาศัย ตั้งชื่อที่อยู่ว่า “บ้านหว่าง”